تنهاتر از سکوت تشنه تر از خورشید

سلام!
باز یه شب دیگه و من و تاریکی و سکوت و انتظار...
باور می کنید من اونقدر عاشق سپیده دم هستم که بعضی وقتها میترسم بخوابم و نتونم به موقع بیدار بشم و یه سپیده دم و از دست بدم...(خوب باورتون نشه)

مخصوصا الان که دیگه درس هم ندارم و هیچ کس بهم گیر نمیده که، زود بخواب، کم بشین پای نت، زود بیدار شو کم با تلفن حرف بزن و صد تا گیر دیگه...

الان میدونید چه آهنگی و گوش میدم؟:

دوباره دل هوای با تو بودن کرده
                                                         نگو این دل دوری عشقت و باور کرده
دل من خسته از این دست به دعاها بردن
                                                         همه آرزوهام با رفتن تو مردن
حالا من یه آرزو دارم تو سینه
                                                         که دوباره چشم من تو را ببینه

خوب چرا من این و گفتم؟؟؟!!!

راستی وبلاگم یک ساله شده! الان دقیقا یک سال و بیست روزشه! یادش به خیر پارسال این موقع چه حالی داشتم! هر ساعت میومدم ببینم کسی نظر داده یا نه...

یادش به خیر اولین پستم:

به نام خالق عالم که شاهد قضیه است

می خواهم به جایی بروم که گستره دفتر عشق به اندازه دریا باشد

یادش به خیر اولین کامنتم

نويسنده: علی بیات شنبه 11 تير1384 ساعت: 19:42

به نام خدا شما رو لینک کردم تو ام منو لینک کنhttp://bayat.blogfa.com

که هیچ وقتم لینکش نکردم!

یادش به خیر وبلاگ "تنها اما" که همزاد وبلاگ من بود ولی الان ....

 دوست ناشناس اما شناس من خیلی دلم برای نوشته هات تنگ شده کاش دوباره برگردی.

یاد اون روزی به خیر که دخترک آسمان آبی بهم پی ام داد و یک کد جاوا ازم خواست!
یادت میاد فاطمه؟  اصلا فکرش و نمی کردم که این دختر کوچولو (تقصیره آیدیت بود) که اومد یه کد گرقت و رفت یه روز بشه آبجیم و محرم اسرارم!!!؟؟؟

یاد اون روزها به خیر که هر روز میرفتم وبلاگ سیمرغ و نوشته های زیباش و میخوندم...

یادت میاد مطهره اولین کامنتم و؟؟؟!!!

یادمه برا اینکه کامنت جمع کنم رفتم به قسمت وبلاگهای به روز شده بلاگفا تا تو یکی از وبلاگها که تازه به روز شده کامنت بذارم که وبلاگ سیمرغ و دیدم رفتم تو!

یه پست زده بود با عنوان "امید" که فقط یه عکس داشت...

میدونید من اگه اون لحظه به جای وبلاگ سیمرغ به یه وب دیگه میرفتم چی میشد؟؟؟؟

اگه به یک وب دیگه میرفتم الان دیگه آبجی مطهرم و نداشتم.

یاد همه دوستهایی هم که اون موقع میومدن وبم کامنت میذاشتن ولی الان دیگه نیستن به خیر...

خلاصه من از تابستون پارسال خیلی خاطره دارم... تقریبا با همه ی دوستهای وبلاگم هم تابستون پارسال آشنا شدم به جز داداش رضا که 10 اسفند (روز تولدم) باهاش آشنا شدم!

میگم رضا اگه کامنت ترکی برا مرتضی نمیذاشتی الان ما همدیگرو نمیشناختیما! پس ایول به زبون مادریمون!

نمیدونم الان چی بنویسم یعنی حرفهام تموم شد

راستی همتون و دوست دارم، نمیدونم چرا این روزها خیلی کم از این جمله استفاده  می کنیم، نمیدونم چرا گفتن این جمله برامون افت داره، نمیدونم چرا این روزها اینقدر از هم دوریم، نمی دونم چرا دیگه از دلهای هم بی خبریم، نمی دونم چرا الان دلم گرفته، نمی دونم چرا الان دارم چرت و پرت مینویسم...