دل نوشته های سامان
ای نازنین ، ای نازنین
در آینه ما را ببین
از شرم این صد چهره ها در آینه افتاده چین
از تند باد حادثه گفتیم که جان برده ایم
اما چه جان بردنی دیریست که در خود مرده ایم
اینجا به جز درد و دروغ هم خانه ای با من نبود
در غربت من مثل من هرگز کسی تنها نبود
عشق و شعور و اعتبار
کالای بازار کساد
سوداگران در شکل دوست
بر نارفیقان شرم باد
هجرت سرآبی بود و بس
خوابی که تعبیری نداشت
هر کس روزی یار بود
اینجا مرا تنها گذاشت
خداحافظ گل لادن
تموم عاشقها باختن
ببین غم گریه هام از عشق
چه زندونی برام ساختن
خداحافظ گل پونه
گل تنهای بی خونه
لالایی ها دیگه خوابی
به چشمونم نمی شونه
یكی با چشمهای نازش
دل كوچیكم و لرزوند
یكی با دست نا پاكش
گلهای باغچم و سوزوند
تو این شبهای تو در تو
خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهایی
داره میباره از هر سو
خداحافظ گل مریم
گل مظلوم پر دردم
نشد با این تن زخمی ...
به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشمهات و
به خواب قصه بسپارم
از این فصل سكوت شب
غم بارون و بردارم
نمی دونی چه دلتنگم
از این خواب زمستونی
تو كه بیدار بیداری
بگو از شب چه میدونی
تو این رؤیای سر درگم
خداحافظ گل گندم
تو هم بازیچه ای بودی
تو دست سرد این مردم
خداحافظ گل پونه
كه بارونی نمی تونه
طلسم بغض و برداره
از این پاییز دیوونه
